Baby teruggegeven aan ‘draagmoeder’.

Veel dingen in het leven meten we af aan hoe het niet moet, zeker als het gaat om zwangerschap en adoptie. Dat haalt dan vaak de krant, zoals dit artikel. Nou ja, artikel? Een kort kattebelletje zoals dit vertelt meer niet dan wel. De hele context ontbreekt en de achterliggende motivatie van de betrokkenen is volstrekt onduidelijk. Bij zo’n berichtje voelen we ons er goed bij om te kunnen denken ‘dat zou ik echt nooit doen! (want ik heb andere – lees betere – normen en waarden)’. Op basis van een paar zinnen kan je dat nauwelijks concluderen, maar zo zitten we in elkaar. We vergelijken ons met anderen.

We zijn ethisch denkende wezens. Wat is goed en wat niet? Daar gaat het heel vaak over. Het is ons kompas. En als het om kinderen gaat zijn het ook heel belangrijke vragen.

 

Naast de morele kwesties is het berichtje ook verwarrend, want het gaat hier niet om draagmoederschap maar om illegale adoptie. Bij draagmoederschap heb je twee varianten: hoog- en laagtechnologisch. In beide gevallen komt er dna-materiaal van de wensouders aan te pas en dat is hier niet zo. Er werd een baby verhandeld, en net als draagmoederschap is dat ook verboden in Italië. Het gaat in tegen het Haags Adoptieverdrag. Adoptie kan alleen met tussenkomst van de autoriteiten nadat het kind geboren is.

Als we het artikel mogen geloven heeft de (alleenstaande?) moeder de bedoeling gehad om het kind te laten doorgaan voor haar biologisch kin