Eigenlijk heb ik in mijn hele carrière als hulpverlener nog nooit iemand enthousiast zien kijken als ik voorstelde om deel te gaan nemen aan een therapiegroep voor lotgenoten.  Soms hielp het ook niet mee dat ik daar begrip voor heb omdat ik me zelf ook niet altijd prettig voel in een groep. Hoewel het mijn vak is om open te zijn, en ik het erg belangrijk vind om aan zelfonderzoek en reflectie te doen, moet ik in een groep met collega’s ook vaak over een drempel.  Het motiveren van cliënten, hun bezwaren weerleggen, valt me daardoor weleens moeilijk.

In de laatste groep lotgenoten die ik begeleid heb, heb ik weer eens gezien hoe waardevol dergelijk contact kan zijn voor mensen. Terwijl ongeveer alles wat belangrijk is voor een groep – een minimaal aantal deelnemers, een minimaal aantal bijeenkomsten aanwezig zijn om de continuïteit te waarborgen – niet geboden kon worden, heb ik vijf mensen zich open naar elkaar zien opstellen en zonder enige terughoudendheid  of reserve alles eruit zien halen wat ze konden. Voor deze mensen was het het goede moment om elkaar te ontmoeten, en er ontstond al snel een samenhang die maakte dat de deelnemers echt steun aan elkaar hadden. Een van hen  stuurde me zelfs een mail om voor te lezen toen ze er de laatste keer niet bij kon zijn, om zo toch het nare nieuws te kunnen delen dat ze die week had gekregen. Zo ontstond een soort mix van digitaal en face-to-face delen van gevoelens, bedacht ik mij.

Het vergt meer moed om mee te doen aan een groep dan om je gevoelens te delen op sociale media.  De drempel is vaak hoger, zeker als het gaat om emotionele dingen die als een taboe worden ervaren zoals abortus of kinderloosheid. Je weet van tevoren niet of je het prettig zal vinden en wat voor mensen je gaat ontmoeten. Bij plaatsen op internet zie je de ander tenslotte niet. Maar hoe waardevol het kan zijn als er een goede interactie ontstaat,  daarvan ben ik pas weer getuige geweest. Op die momenten heb ik het gevoel dat ik geen enkel ander vak zo boeiend zou kunnen vinden.