Op een Amerikaans blog (die ik nu  niet meer terug kan vinden) werd geschreven dat er in de verwerking van kinderloosheid ook fases bestaan. De rouwtaken, ooit beschreven door Kubler-Ross, en later  genuanceerd,  zouden hier ook van toepassing zijn. Waarom ook niet, het is immers rouw. Alleen, het is wel een bijzondere rouw omdat de hoop nog zo lang steeds de kop blijft opsteken. Het kan immers nog, ook na al die negatieve zwangerschapstests. Niet altijd, soms weten koppels al vroeg dat er geen kans is op het ouderschap. Maar vaker zijn er juist nog wel kansen. Al zijn ze nog zo klein.

Na de kansen komen de alternatieven zoals adoptie, donors en pleegouderschap. De meesten maken een periode door dat deze opties serieus in overweging worden genomen.  Maar dat is nog niet zo eenvoudig, want het is een heel andere invulling dan je in gedachten had. Wil je dat wel en kan je dat wel?

Dus al die emoties die horen bij rouw, zoals ongeloof, boosheid, heftig verdriet, het langzaam afscheid nemen, spelen ook hier een rol. Maar het moeilijke is: elke maand is er toch weer een kleine, of grotere kans. Probeer dan maar eens afscheid te nemen van  zo’n grote wens. Vaak gaat dat beetje bij beetje, en pas als het echt definitief is komt het laatste deel. Maar wacht, dan komt de oma-leeftijd!

Om de hoop te slim af te zijn kiezen sommigen voor rigoureuze  maatregelen zoals een vroege sterilisatie. Zoals een koppel die ik begeleidde, die ontdekt hadden dat een van hen drager was van een erfelijke ziekte. Men had hen niets in de weg gelegd.  Drie maanden later wilden ze de sterilisatie ongedaan laten maken.